Catherine Zeta Jones danste, zong en acteerde al sinds haar vierde in allerlei door de katholieke kerk in haar geboorteplaats geproduceerde stukken. Eén optreden in zo'n productie leidde haar naar Londen, waar ze al snel opklom van understudy naar hoofdrolspeler in 42nd Street. Daarna verhuisde Jones naar Frankrijk, waar ze haar filmdebuut maakte in Scheherazade (Philipe de Broca, 1990). Ze ging terug naar Engeland toen ze gecast werd in de televisieserie The Darling Buds of May, een comedy waarin Jones een excentrieke boeren dochter speelde. De serie maakte haar bij Engelse mannen zo populair maakte dat de tabloids haar wel elke dag op een foto wilden hebben. Om hen te ontwijken ging ze soms weken de deur niet uit. Jones vluchtte voor de paparazzi naar Los Angeles. Ook in Hollywood waren het optredens in televisieseries die haar beroemd maakten, zij het niet meteen bij het grote publiek.

Steven Spielberg zag haar in een serie over The Titanic en castte haar in The Mask of Zorro (1998). Hierin viel ze op, toen Antonio Banderas met de punt van zijn zwaard langzaam de stof sneed van het voluptueuze lichaam. Haar dikke zwarte haar en felle donkere ogen deden geloven dat Jones inderdaad een Latijns-Amerikaanse schone was. Ondanks haar afkeer van de tabloids is ze haar charmante loslippigheid gelukkig niet kwijtgeraakt. Ze was bijvoorbeeld niet te beroerd om uit te leggen hoe het kwam dat haar tepels niet te zien waren toen Banderas in Zorro haar jurk wegsneed -haar lange lokken werden na elke take aan haar tepels vastgeplakt. Daarna volgden onder meer rollen in Entrapment (Jon Amiel, 1999), samen met Sean Connery , The Haunting (Jan de Bont, 1999) en Traffic (Steven Soderbergh, 2000), waarin Jones' rol speciaal herschreven werd om haar zwangerschap een plaats te geven. Jones is in Amerika zowel een populaire actrice als een populaire ster, niet in de laatste plaats wegens haar huwelijk met Michael Douglas in 2000, met wie ze een zoon heeft. In april 2003 werd een tweede kind verwacht.