Hij werd in 1905 lid van de Cortes als liberaal monarchist en was verscheidene malen minister (o.a. van Oorlog) onder Romanones. Na de dictatuur van Primo de Rivera sloot hij zich bij de republikeinen aan en in Dec.1930 leidde hij een Putsch-poging, teneinde de monarchie omver te werpen. Deze mislukte, Zamora werd gearresteerd en in maart 1931 tot zes maanden gevangenis veroordeeld, doch weldra voorwaardelijk in vrijheid gesteld. Bij de uitroeping van de republiek Op 14 April '93 trad hij op als premier in de voorlopige regering. Dit ambt legde hij 14 Oct. weer neer uit protest tegen de aanneming door de Cortes van enige anti-clericale maatregelen. Op 10 Dec. 1931 werd hij gekozen tot eerste President van de Spaanse Republiek. Als zodanig trachtte hij het midden te houden tussen rechts en links, hetgeen mede in verband met zijn vaak autoritairoptreden hem de vijandschap van beide groepen bezorgde. Na de Volksfront overwinning bij de verkiezingen van 1936 werd hij door de Cortes aferzet. Tijdens de Burgeroodog vertoefde hij in Frankrijk, vanwaar hij in 1941 naar Argentinië uitweek. In hetzelfde jaar veroordeelde een Falangistisch Spaans gerechtshof hem tot vijfden jaar verbanning.