Hij was een exponent van het Nieuwe Bouwen, maar binnen die beweging was hij tevens buitenbeentje. Behalve het werk van Duiker en Le Corbusier, bij wie hij in 1933 enig tijd werkte, bewonderde hij ook de boerenschuur die zonder tussenkomst van een architect tot stand kwam. In 1929 ging hij naar Wenen, waar hij tot 1932 aan de Kunstgewerbeschule studeerde. Een officiële opleiding tot architect heeft hij nooit voltooid; zijn eerste bouwopdracht kreeg hij naar aanleiding van een maquette voor een waterlandschap met vakantiehuisjes die hij in 1936 voor de Hiswa-watersportbeurs ontwierp. Na de oorlog specialiseerde Salomonson zich in een in Nederland zeldzaam genre: het particuliere woonhuis. Van de ruim tweehonderd projecten die hij tussen 1935 en 1977 realiseerde waren het er veertig. Een van de bekendste is het woonhuis (1961) aan de Apollolaan in Amsterdam voor sigarettenfabrikant Orlow. In opdracht van Orlow ontierp hij ook in 1967 de Turmac Tobacco Company in Buitenveldert, een gebouw dat volgens collega-architect Herman Hertzberger "klinkt als een goede viool". Hij ontwierp ook interieurs, bijvoorbeeld van het RAl-congrescentrum (een gebouw van zijn generatiegenoot A. Bqdon) en de directieverdieping van De Nederlandsche Bank, en meubels, onder andere voor Metz & Co. In 1987 zei hij in een interview "Mensen hebben een architect nodig om hun droom te verwezenlijken,maar tegelijkertijd staat hij hun droom in de weg." Typerend voor Salomonsons werk is de bedrieglijke eenvoud. Hij was zich ervan bewust dat zijn architectuur daardoor kwetsbaar werd, maar hij ergerde zich aan de vele verbouwingen die zijn opdrachtgevers zich meenden te kunnen permitteren. Toch bleef hij over zijn plaats in de Néderlandse architec-tuurwereld bescheiden: "Als ik componist was zou ik geen symfonieën schrijven, maar muziek voor a capelia vrouwenkoren."