* 1953, Dortmund - † 8-3-1997, Wenen.

Werkte na zijn opleiding in Hamburg enkele jaren in Berlijn, waar hij o.m. een trendy discotheek opzette, voordat hij naar Keulen verhuisde. Begin jaren tachtig exposeerde hij samen met zijn Hamburgse kunstenaars-vrienden Werner Büttner en Albert Oehlen. Kippenberger speelde een geheel eigen rol als kunstenaar en organisator in de explosie van het ‘wilde schilderen’ (zie neo-expressionisme), die ca. 1980 in Duitsland plaatsvond.

Zijn schilderijen, collages en installaties worden gekenmerkt door een onconventionele en satirische benadering van de onderwerpen, die hij ontleent aan de hedendaagse samenleving in de grote stad. Kippenberger past in zijn werk een breed scala aan stijlen toe, van realistisch tot abstract, en materialen van olieverf tot stickers en siliconenkit. De bijtende humor in zijn werk is ook terug te vinden in zijn publicaties en muziekproducties.

o.T. (Selbstbildnis), 1994    - o.T. (Selbstbildnis), 1996

11 maart 1997:

In een Weens ziekenhuis is het afgelopen weekeinde de Duitse beeldend kunstenaar Martin Kippenberger aan leverkanker overleden. Hij werd 43 jaar. Kippenberger, die zichzelf als 'enfant terrible' presenteerde, verwerkte uiteenlopende onderwerpen, soms gelijktijdig, in uiteenlopende stijlen en materialen, vaak afkomstig uit de amusementscultuur.

Hij provoceerde met seksistische en nazi-getinte slogans. "Cynisme is mijn schild", zei hij zelf, "maar daarachter ben ik natuurlijk een romanticus en wil ik graag gerespecteerd worden." Kunst moet pijn doen, vond Kippenberger.

Twee jaar geleden bouwde hij in Museum Boijmans Van Beuningen een soort sport- annex meubelcircus op, waarbij tientallen sets van steeds twee stoelen en een tafel waren opgesteld, inclusief tribunes. De bezoeker, min of meer verplicht getooid met blauwe douchemuts en dito overschoenen, kon aan weerskanten van het groene speelveld monitoren volgen waarop Amerikaanse cheerleaders 'Kippenberger, Kippenberger' schreeuwden. Een informatieblad vertelde dat de cijfers op de tafels verwezen naar boeken op de tribunes waarin dialogen staan in de vorm van sollicitatiegesprekken die op hun beurt weer verband hielden met het laatste deel van Franz Kafka's roman Amerika. Maar ook Edith Piaf, Majakovski en Rietveld kregen een plekje in de grote verbanden die Kippenberger met name in zijn catalogus te zien gaf.

Met dergelijke spektakelstukken wilde 'de alcoholische hofnar', zoals een Duitse criticus hem noemde, vooral laten zien dat kunst niets met diepere betekenissen te maken heeft, maar met manipulatie, effecten en met de juiste vriendjes op de juiste plekken. Daarom parodieerde hij ook op het werk van collega's als Daniel Buren of Toroni.

Kippenberger (Dortmund, 1953) volgde aanvankelijk de academie in Hamburg, behoorde even tot de Jonge Wilden, maar vertrok naar Italië om later in Berlijn 'The Kippenberger Bureau' op te richten, waar ook jonge kunstenaars exposeerden. Vanaf 1986 volgden tentoonstellingen in onder meer Zürich, Parijs, Jeruzalem en New York. "Ik voel me een koopman", zei hij in 1994. "Ik verkoop dingen en geef ideeën door. Ik ben meer dan zomaar een plaatjesschilder."