Of ook wel: KANG-SI

Keizer van China (1662-1722)

* 1654, Peking -  † 1722, Peking

Periodenaam (nianhao): Kangxi
regeerde: 1662-1722, vanaf zijn dertiende jaar.
Achterkleinkind van Nurhaci.
Hij wist door zijn vele militaire successen het rijk uit te breiden, ver voorbij de grenzen van de voorafgaande dynastieën.
Tevens, door zijn eigen grote belezenheid en kennis van de Chinese cultuur, wist hij de Chinese intellectuele elite voor zich te winnen.
Hij wordt door velen beschouwd als de meest succesvolle onder alle Chinese keizers.

Kangxi was zoon en opvolger van  keizer Sjoeng-tsji. Kangxi stond tot 1669 onder regentschap. Hij strafte weerspannige potentaten in Zuid-China af, veroverde Taiwan (het laatste bolwerk van de Mingdynastie), drong de Russen terug naar het noorden (Verdrag van Nertsjinsk), versloeg de Dzjoengaren en ondernam een veldtocht tegen Tibet, die leidde tot erkenning van de Chinese soevereiniteit over dit land. Kangxi bevorderde de  bedijking van de Hwang-ho en de irrigatie, stond op uitstekende voet met de jezuïeten en vaardigde in 1692 een  tolerantie-edict uit, dat zijn bekering tot het rooms-katholieke geloof scheen in te leiden. Onderling getwist van de  verschillende missie-groepen (jezuïeten en dominicanen) ondermijnden echter het rooms-katholieke prestige. Kangxi bevorderde met kracht de wetenschap. 

Hij benoemde de jezuïet Verbiest tot leider van de astronomische waarnemingen. Kanxi’s laatste jaren werden bedorven door de strijd tussen zijn talrijke zonen.