* 1934, Eindhoven –

De tienkamp, het zwaarste nummer van de atletiek, beheerste jarenlang zijn leven. De Eindhovenaar won 11 maal op rij de nationale titel en bereikte het hoogtepunt in zijn loopbaan met de vijfde plaats bij de Olympische Spelen van Rome.

De Russische inval in Hongarije leidde ertoe dat Nederland zich in november 1956 terugtrok van de Olympische Spelen in Melbourne. Eef Kamerbeek behoorde tot de kleine groep die het droomfestijn op het laatste moment aan haar neus  voorbij zag gaan. Hij baalde als een stekker, maar wierp zich met de hem kenmerkende  wilskracht op de training voor de volgende Spelen.

Die van Rome.

Het lukte de mentaal en fysiek ijzersterke Brabander in het weekeinde van 5 en 6  september 1960 de hoge verwachtingen in te lossen. Met een totaalscore van 7236 punten, goed voor de vijfde plaats, sloot hij de olympische tienkamp af. Alleen de Amerikaan Johnson, Yang Chuan uit Formosa en het Russische duo Kuznetsov – Kutenko eindigde vóór hem.

Dat hij nog niet aan het eind van zijn mogelijkheden was, bewees Kamerbeek een jaar later door het Nederlands record op 7594 punten te brengen. Na  zijn vierde plaats bij het EK van 1962 leek hij tijdens de Spelen van Tokio (1964) rijp voor een medaille. Maar het noodlot sloeg toe. Al op het eerste onderdeel, de 100 meter, raakte hij geblesseerd. Met de moed der wanhoop zette hij de strijd voort totdat de pijn hem te machtig werd. Op de tweede dag verscheen hij niet meer aan de start.

Het deed Kamerbeek misschien nog meer pijn dat men hem  na de Spelen verwijten maakte. Hij zou de Nederlandse atletiek een slechte dienst bewezen hebben door min of meer geblesseerd naar Tokio te zijn afgereisd. ‘Bijna iedereen liet me als  een baksteen vallen’, herinnert de allrounder zich. ‘Zelfs m’n beste vrienden. En het bestuur van mijn club PSV liet maandenlang niets van zich horen. Terwijl ik juist steun nodig had’. Onder leiding van z’n vader Henk, een kampioen ij het kogelstoten en kogelslingeren, ontwikkelde Eef Kamerbeek zich in zijn jeugd tot een alleskunner op de atletiekbaan.

Vriend en vijand leerden hem kennen als een onverwoestbare doorzetter die na zijn dagtaak bij Philips waar hij als machinebankwerker begon en tot sponsoringadviseur opklom, trainde en trainde. Meestal eenzaam en alleen.