Ter Haar studeerde te Amsterdam en Leiden theologie en was predikant o.a. te Arnhem, Leiden en Amsterdam.  Van 1854-74 was hij hoogleraar in de kerkgeschiedenis en  zedenleer te Utrecht. Zijn poëzie, verzameld in Gedichten (1871) en Laatste gedichten (1879), was als voordrachtstof zeer in trek (o.a. Abd el Kader en  Huibert en Klaartje), maar werd, retorisch en/of huiselijk, als zij was, mikpunt van kritiek der ‘Tachtigers’.