Zusje van Jenny Gal.

Drie keer brons bij de wereldkampioenschappen. In een periode van tien jaar achttienmaal de sterkste bij de vrouwen van Nederland. Vier Europese titels en een vijfde plek bij de Olympische Spelen complementeren haar prachtige palmarès.

De frêle Jessica Gal begon zeer zelfverzekerd aan de Olympische Spelen van 1992 in Barcelona. Dit zouden ‘haar’ Spelen worden. De eerste twee partijen werden vlot en met veel overtuiging gewonnen. In de halve finale tegen de Japanse Noriko Mizoguchi was ze veruit de sterkste. Met nog dertig seconden op het scorebord stond Jessica een straatlengte voor (een yuko en een koka). Jessica deed iets wat ze nog nooit had gedaan. Ze bleef aanvallen alsof de duivel achter haar aan zat. De Japanse begreep weinig van die onbezonnenheid.

Mizoguchi maakte dankbaar gebruik van een zwakke aanval en nam Jessica in een houdgreep. Zonder problemen werd ze dertig seconden vastgehouden. Weg was de finaleplaats en de kans op een gouden medaille.

De judoliefhebbers begrepen er niets van.

Jessica na afloop: “Natuurlijk hoefde ik niks meer te doen om de partij te winnen maar het spookte door mijn hoofd. Ik mocht die voorsprong nooit meer weggeven. De finale was in zicht maar ik raakte in paniek.

Het was een grote teleurstelling”.

De partij om het brons verloor ze van de Engelse Rendle. Die voelde dat Jessica mentaal stuk zat. Ze verloor met een vol punt en het leek wel of ze blij was dat alles afgelopen was.

Vier jaar later, in 1996, was ze weer van de partij. Bij de Europese  kampioenschappen in den Haag moest ze bij de laatste vijf eindigen om mee te kunnen naar  Atlanta. Het EK was haar laatste kans. De druk was enorm. In de halve finale stond ze tegen haar direct concurrente de Poolse Beata Kucharzewska. Volgens de Europese  ranglijst zou de winnaar van deze wedstrijd naar de Spelen gaan. De grote buitenwaartse beenveeg waarmee ze ippon (het volle punt’ scoorde, was van  grote schoonheid. ´Er was zoveel druk. Dat viel in een keer weg. Ik kon naar Atlanta. Heerlijk!` De finale stelde niet veel meer voor. De Hongaarse Pekli verloor ook met een vol punt en weer was Jessica de absolute nummer één van Europa.

In Atlanta ging het volledig mis. Ze was mentaal helemaal opgebrand door de zware selectiewedstrijden. Daarna traint ze veel selectiever om deelname af te dwingen voor de Olympische Spelen van Sydney.

Een medaille zou een prachtige afsluiting zijn van een prachtige judocarrière.

Ze studeerde in de medicijnen en rondde haar artsenstudie af, waarna ze in combinatie met haar topsportbeoefening specialistisch onderzoek deed.

Vanaf januari 2001 begon ze een opleiding tot sportarts en wordt ze begeleidend ploegarts van het Nederlands vrouwenhockeyteam.