Bijgenaamd Cunctator (Lat.= de talmer)

† 203 v.C

Een van Romes leiders in de Tweede Punische Oorlog.

Hij was vijfmaal consul, censor, tweemaal dictator en van 209 tot 204 princeps senatus ('eerste man' van de senaat). Als consul (233) overwon hij de Liguriërs.

Hij was in 230 censor en in 228 voor de tweede maal consul; in 218 stond hij aan het hoofd der Romeinse gezanten naar Carthago, die daar de oorlog verklaarden. Na de Romeinse nederlaag tegen Hannibal bij het Trasimeense Meer (217) werd hij voor de tweede maal tot dictator gekozen, ditmaal - in strijd met de traditie - door de volksvergadering. Hij paste tegenover het Carthaagse leger, dat Campanië verwoestte, een uitputtingstactiek toe door het op de voet te volgen, een open slag te vermijden en het slechts in de flank te bestoken: vandaar zijn scheld-(later ere-) naam Cunctator. De Romeinen ontevreden over het uitblijven van duidelijke successen, benoemden de onstuimige magister equitum (onderdictator) Marcus Minucius Rufus tot zijn gelijke in macht. Deze liet zich echter met zijn deel van het leger door Hannibal in een val lokken, waaruit hij door Fabius moest worden gered, en erkende toen weer diens gezag. Na de Romeinse nederlaag bij Cannae (216) zette Fabius als consul in 215 en 214 zijn beproefde tactiek voort en toonde zich nu eerst recht het 'schild van Rome'. Toen het  Romeinse tegenoffensief op gang kwam, heroverde hij tijdens zijn vijfde consulaat (209) Tarente; in de Senaat verzette hij zich tevergeefs tegen Scipio's  voorgenomen invasie in Africa. Hij was een typisch Romeins patriciër van het ouderwetse slag; godsdienstig, voorzichtig en nuchter.

Plutarchus schreef zijn biografie.