* 's-Gravenhage 4.7.1940.

Gehuwd met Liesbeth Vasbinder, ex-danseres Nederlands en Nationale Ballet.

Opleiding: MULO; trombone Koninklijk Conservatorium 's-Gravenhage (1959-1965).

Loopbaan: accordeonduo met tweelingzus 'Les deux Jeateux' (1947); orkestleider diverse TV programma's onder andere Mies Bouwman, Fred Oster; componist diverse TV tunes onder andere Studio Sport, Babbelonië, TV privé; filmmuziek De Boezemvriend, De Tegenpartijen, Waanzinnig Gedroomd, Op een onbewoond eiland, Topscore, A VRO radio Hilversum 2. TV series Hollands Glorie, Stille Kracht, Willem van Oranje.

Functies: platenproducent en componist van Van Kooten en de Bie; juryvoorzitter de Mini-Play Backshow; orkestleider van Rudi Carell shows Duitsland o.a. Die Verflixte Sieben en Die post geht ab; muzikale leiding: de gala van de eeuw (100 jaar Carré), 1.2.3-Shows, Willem Nijholt shows, Telebingo, De KRO komt langs. Onderscheiding: Gouden Harp.

Publicaties: Onder andere: Boosey and Hawkes Londen.

'Mr. Sterrenslag' Tonny Eyk (58) stond ooit met z'n accordeon op bruiloften & partijen, maar schreef ook symfonische werken voor orkest en componeerde de muziek voor Van Kooten en De Bie. Hij is ook nog eens een hartstochtelijk verzamelaar: van kookboeken, van internationale theaterprogramma's en van kampioens-truien van wielrenners, zoals Eddy Merckx, Bernard Hinault, Greg Lemond,

Jan Janssen en Joop Zoetemelk. Een deel van z'n 360 truien tellende collectie werd onlangs tentoongesteld in het lite- rair museum in Den Haag bij een expositie over literatuur en wielrennen.

"Vroeger vormde ik met mijn zusje Jeanette een accordeonduo. Als kinderen traden we overal op. leder weekend was volgeboekt. Alles deden we met het openbaar vervoer. We gingen dan met de trein vanuit onze woonplaats Den Haag naar Amsterdam. Daar reden we met de tram naar een centraal vertrekpunt, terwijl we twee accordeons en een koffer met spullen achter ons aansleepten. Toen ik achttien was, vond ik het wel mooi geweest. Ik wilde niet m'n hele leven met een accordeon op m'n buik lopen. Ik wilde me in muzikaal opzicht verbreden. Daarom ben ik naar het Koninklijk Conservatorium gegaan, waar ik als hoofdvak trombone heb gestudeerd.

Als je je artiestenloopbaan bent begonnen zoals ik. dan leer je te relativeren. Ik heb altijd veel werk gehad. Daarvoor ben ik nog steeds dankbaar en ik geniet op een andere manier van het succes dan als het altijd probleemloos was gegaan. Ik heb nog nooit een cent WW ontvangen, en daar ben ik trots op. Als ik ergens voor gevraagd word, ben ik nog steeds blij met de uitnodiging, probeer altijd mijn uiterste best te doen. Die instelling ligt verankerd in mijn jeugd. Hoewel het soms afzien was, denk ik toch met warmte en nostalgie terug aan de jaren van de schnabbeltoer, zoals dat soort optredens werd genoemd. Alles was nog niet zo geregeld als tegenwoordig. Er werd veel gelachen en spelenderwijs leerde je erg veel.

 Koken als grote hobby

Thuis hadden we het niet breed. Mijn moeder is jong gestorven; ze overleed in 1954, toen ik 14 was. Dat betekende veel improviseren. Mijn vader was chauffeur bij de Rijks Automobiel Centrale. Op zondag werd de jus voor de rest van de week gemaakt. In culinair opzicht was het dus bepaald geen haute cuisine. Die heb ik door m'n werk leren kennen. Ik herinner me nog een optreden in België waar ik voor het eerst van m’n leven steak au poivre te eten kreeg. Er ging een wereld voor me open. In Nederland was er toen nog geen sprake van een culinaire cultuur. Omdat mijn vrouw Liesbeth als danseres bij het toenmalige Nederlands Ballet lange tijd in Parijs moest werken, maakte ik kennis met de Franse keuken. Toen is m'n liefde voor Frankrijk ontstaan. Ik raakte definitief verslingerd aan alles wat met koken te maken heeft. Ik wilde niet alleen nieuwe dingen uitproberen, maar ook alles te weten komen over de achtergronden ervan. Zowel over de gerechten als de erbij passende wijnen. Ik begon erover te lezen, liep de keuken binnen als een gerecht me goed gesmaakt had en knoopte een gesprek aan met de kok. Zo kwam ik spelenderwijs heel veel te weten. Ook begon ik kookboeken te verzamelen.

Momenteel heb ik een collectie van ruim 1400 kookboeken. Ik heb me toegelegd op de Europese keuken, want je moet ergens een grens trekken. Het leuke is dat ik door m'n liefde voor het koken contacten heb met topkoks in binnen- en buitenland. Een aantal van hen belt me wel eens op of komt neuzen in mijnverzameling om ideeën op te doen. Dit voorjaar heb ik Cas Spijkers geassisteerd tijdens een driedaagse kookdemonstratie in Parijs; volgend jaar doe ik dat weer in Keulen. Ik ben in de loop der jaren diverse keren door bedrijven uitgenodigd om in panels plaats te nemen om nieuwe producten te keuren. Zelf stá ik weinig in de keuken, want daarvoor ontbreekt me meestal de tijd, maar ik ben een groot innemer. Dat kun je langzamerhand wel zien.

Het juiste repertoire

Ik heb me in de loop der jaren zo'n beetje met alle muziekgenres bezig gehouden: van platen voor kinderen tot muziek voor tv-series. Maar ook heb ik alle platen en cd 's geproduceerd van Kees van Kooten en Wim de Bie. Dat is nog steeds het allerleukste dat ik ooit heb gedaan. Vorigjaar heb ik in Op" dracht van Jaap van Zweden een groot symfonisch werk geschreven voor zijn orkest; ik heb gecomponeerd voor Nieuw Sinfonietta. Ik werk nog steeds voor Rudi Carrell voor de Duitse tv, de Engelse tv en de Franse tv.

Het is een gigantische hoeveelheid activiteiten en nog moet ik het meeste afzeggen. Die veelzijdigheid vind ik ontzettend leuk. Je hebt niet alleen met heel veel verschillende genres te maken, je ontmoet ook de meest uiteenlopende mensen. Ook treed ik nog steeds op met mijn combo op feesten in het land. Daarin ben ik erg kieskeurig; het zijn alleen de krenten uit de pap. Als men mij vraagt wat is nu je kracht, dan denk ik dat ik het juiste repertoire op het juiste moment inzet. Ik kan heel goed sfeer maken.

Als ik naar een party toe ga. weet ik van tevoren vaak niet wat ik zal gaan spelen. Ik kijk naar de mensen en zorg ervoor dat ze zich op hun gemak voelen. Je moet als muzikant nooit willen overheersen, maar je moet natuurlijk wel sfeerbepalend zijn.

Vrienden voor het leven Ook bij Sterrenslag gaat om het sfeer, om gezelligheid. Het programma bestaat al 21 jaar en ik heb bijna alle edities meegemaakt. Mr. Sterrenslag noemen ze mij in de wandeling. Ik begon als deelnemer bij de artiesten, ben daarna een aantal jaren ploegleider geweest, terwijl ze me de laatste jaren zo onkreukbaar achten dat ik als scheidsrechter mag optreden. Ik heb kennelijk een hoge betrouwbaarheidsfactor, kan ik met gepaste ironie constateren. Sterrenslag zie ik als een schoolreisje voor gevorderden. Ik ben destijds waarschijnlijk benaderd, omdat ze me een sportieve jongen vonden. Ik maakte toen al deel uit van de fietsclub DOF, wat staat voor Door Oefening Fit. Ieder lid van die club moest jaarlijks Ininimaal300 kilometer fietsen. Voor mij was dat geen probleem. Ik ben in de loop der tijd diverse keren op de fiets van mijn woonplaats Badhoevedorp naar Zuid-Frankrijk gereden. Bij Sterrenslag had niemand iets aan mijn sportiviteit, want ik bakte er die eerste keer niets van. Maar dat is nu juist het aardige van het programma: het gaat vooral om het spel, om het feit dat je met elkaar kunt lachen. Je moet geen vedetten houding aannemen. Op een bepaald moment werden allerlei ingewikkelde opdrachten verzonnen. Vrouwen moesten door modderbaden kruipen, er vonden wildwatergevechten plaats. Dat werkte niet. Het leukste zijn de eenvoudige opdrachten. Veel deelnemers aan Sterrenslag zijn vrienden geworden. Het feit dat ik ben uitgenodigd op het huwelijk van de dochter van Hans van den Broek dank ik aan Sterrenslag. In één opzicht heeft Sterren- slag ook furore gemaakt. Ik zal geen namen noemen, maar er zijn diverse huwelijken ontspoord en later gesloten door Sterrenslag. Want een aantal deelnemers heeft een zeer persoonlijke invulling aan het begrip 'sportverbroedering' gegeven.

Inmiddels is het zo'n beetje het langst beo staande tv-programma. Mensen kijken er nog steeds graag naar. Ik denk.dat dat komt door het onbekommerde plezier dat ervan afstraalt. Vroeger was het heel bijzonder als je voor tv werd gevraagd, nu niet meer. Toen ik pas begon, was je iemand als je op de tv was geweest. Je zette het op je visitekaartje. Tegenwoordig zijn er zoveel programma's dat mensen niet eens meer weten of je op tv bent. Niet dat mij dat wat uitmaakt, ik constateer het alleen. Ik ben nu 58 en voel me nog steeds een bevoorrecht mens.1k zeg altijd maar zo: geluk kun je hebben, maar je moet het ook zelf kunnen scheppen. Bovendien is echt gelluk pas geluk als je het met iemand kunt delen. Ik ben nu 34 jaar gelukkig getrouwd. We voelen ons nog steeds als kameraden.

Dat is in dit vat nogal uitzonderlijk. Zeker als je 21 jaar Sterrenslag hebt overleefd."

Album:

0000 - Close up  (LP) ***