* 10.11 1945, Liverpool, England, UK

Tevens screenwriter

Education:     Sacred Heart Roman Catholic Boys School; Coventry Drama School; National Film School

Davies is a singularly idiosyncratic, independent British filmmaker noted for his intensely personal autobiographical films (DISTANT VOICES, STILL LIVES, 1988; THE LONG DAY CLOSES, 1992) that effectively evoke the sounds and textures of post-war working-class life in England's Liverpool. His recurring themes include memory and its close relationship to popular culture—particularly music and movies, the disjunction between bleak lives and glittering fantasies, the collision between the brutish masculine behavior of fathers and the terrified homosexual identity of their sons and the power struggles inherent in familial relations. Spare and austere, these low-budget yet surprisingly elegant films tend to be contemplative, deliberately paced and melancholy in tone; while certainly not for all tastes, they have been hailed as sublime works of art.

Davies worked for twelve years as an accountant and bookkeeper at a Liverpool firm across the street from the famed Cavern Club (where the young Beatles played and Davies never visited). His spare time was filled with learning writing and directing, attending meetings of the Liverpool Writer's Club and going to acting classes. By the mid-1960s, Davies was acting in Liverpool theater and his dramas were performed on local radio.

Davies made his reputation as a writer-director with three acclaimed, semi-autobiographical 16mm films (CHILDREN, 1976; MADONNA AND CHILD, 1980; DEATH AND TRANSFIGURATION, 1983) generally screened together as THE TERENCE DAVIES TRILOGY. These works depicted their creator's feelings regarding the conflict between his Catholic upbringing and his homosexuality. Davies' first feature, DISTANT VOICES, STILL LIVES, a bracing impressionistic chronicle of his family in the '40s and '50s, received some of the most laudatory notices in modern British film history. His impressive followup, THE LONG DAY CLOSES, a somewhat more upbeat and accessible work, spotlighted a lonely, fey adolescent boy whose drab life is immeasurably more enriched by going to the movies than by attending school or church.

One could describe it as a thinking person's CINEMA PARADISO. Like its grim predecessor, THE LONG DAY CLOSES is peppered by seemingly incongruous popular songs which pack a surprising emotional punch.

Davies left behind autobiographical subjects and headed for the American South for his next film project. He adapted THE NEON BIBLE (1995) from John Kennedy Toole's (best known for the Pulitzer Prize-winning A Confederacy of Dunces) first novel which he wrote at age 16. Though visually arresting and sporadically poignant, the film represented the artist's first serious misstep. Whereas his severe aestheticism seemed to emanate organically from his previous subjects, here it felt almost arbitrarily imposed on the Southern Gothic material.

As a result, THE NEON BIBLE keeps the audience at emotional arm's length despite strong performances from Gena Rowlands as a faded showgirl and Diana Scarwid as an emotionally disintegrating mother.

 Filmografie
1976   Children      director, screenplay
1980   Madonna and Child         director, screenplay
1983   Death and Transfiguration      director, screenplay
1988   Distant Voices, Still Lives      director, screenwriter
1984   The Terence Davies Trilogy      himself
1992   Father and Son     himself

1992   The Long Day Closes       director, screenwriter

1995   The Neon Bible       director, screenplay

Tot hij The Neon Bible maakte, was de Engelsman Terence Davies de regisseur van autobiografische films, Eerst een trilogie van korte schetsen, vervolgens het prachtige tweeluik Distant Voices, Still Lives en later het zeer verwante The Long Day Closes, Sentiment en emoties overheersen in door muziek en beelden op gang gebrachte herinneringen, die niet zozeer een samenhangend verhaal vertellen maar een sfeer, een klimaat, een tijd oproepen, Ongeveer zoals het Madeleine-koekje bij Proust dat doet; Davies geeft er met zijn films blijk van als kind minstens zo gevoelig te zijn geweest voor indrukken als de Franse schrijver.

Het grappige is dat The Neon Bible, hoewel gebaseerd op de gelijknamige roman van de Arnerikaanse schrijver John Kennedy Toole, eigenlijk ook weer autobiografisch is. Weliswaar speelt de film in een gehucht ergens in de bible belt en niet Davies' geboortestad Liverpool, maar een jonge jongen, een klein benauwend milieu en de verpletterende indruk die in zulke omstandigheden bij voorbeeld een mondaine tante kan maken, zijn ook nu weer ingrediënten.

Toen de film in 1995 voor het eerst vertoond werd op het festival van Cannes, weerklonk er na afloop zowel boegeroep als gejuich. Ik behoorde tot de juichers; de film bestaat uit overduidelijk op de schilder Dennis Hopper geïnspireerde beelden, uiterst traag verglijdend, statisch bijna. Davies doet afstand van de dynamische mogelijkheden van zijn medium, op bewonderenswaardig stijlvast, compromisloze wijze en krijgt daar een grote sereniteit voor terug.

Je voelt de klamme broeierigheid van het Zuiden, je ruikt de velden - het is alsof je eigen jeugd, hoe anders die ook geweest is aan je oog voorbij glijdt

Belangrijk - voor mij althans - is ook dat Gena Rowlands in de film optreedt, als de mondaine tante en dat Rowlands zingt bovendien. Dankbaar ben ik ook dat ik door Davies' film de muziek van de Amerikaanse componist Stephen Foster (1826-1864), ontdekte en de stem van Thomas Hampson. Die zingt Fosters Hard Times Come Again No More zo mooi, dat het in combinatie met Davies' beelden bijna te veel van het goede wordt.

2000   The House of Mirth