* ± 531 Kassel, Noord-Frankrijk – † Elbing bij Gdańsk 17.3.1588

Hij werd predikant voor Nederlandse vluchtelingen te Frankfurt a.M. (1555) en te Frankenthal (1562), waar hij de Heidelbergse Catechismus vertaalde, liturgische formulieren bewerkte en zijn, tot 1773 algemeen gebruikte, psalmberijming vervaardigde:

De Psalmen Davids ende ander Lofsanghen wt den Francoyschen dichte in Nederlandsche Overgeset (1566).

Sinds 1566 was hij actief in de opstand tegen Spanje, presideerde een synode te Antwerpen (1566) en het convent van Wezel (1568), dat de grondslag legde voor de organisatie van de gereformeerden in Nederland.

Van 1567 tot 1578 werkte hij voornamelijk in de Palts (hofprediker te Heidelberg). Hierna kwam hij naar de Nederlanden, presideerde de Synode van Dordrecht (1578), organiseerde de gereformeerde kerk te Utrecht en te Amsterdam, en vestigde zich toen te Gent.

Zijn onmatig optreden tegen de rooms-katholieken aldaar bracht hem in conflict met prins Willem van Oranje. Hij raakte er gevangen (1583) en week na zijn vrijlating uit naar Sleeswijk-Holstein, waar hij als arts werkte.

Zijn blijvende betekenis ligt in zijn werk voor organisatie, catechese en liturgie.