Broers, die altijd samenwerken. In het begin van de jaren zeventig waren ze met hun videocamera werkzaam in arbeiderscités, op het terrein, met portretten van de bewoners van die wijken. Ze stichtten jeugd- en wijkhuizen en hielden zich bezig met jongeren. In 1978 verscheen hun eerste film Le chant des rossignols, over het verzet in Wallonië tijdens de

Tweede Wereldoorlog. Zij maakten ook documentaires over de stakingen tegen de Eenheidswet (1960), de vrije radio's en het werk van Jean Jouvet. Met de film Falsch (1986) gingen ze voorgoed van video naar film over. Tijdens de opnamen van Je pense à vous (1992) voelden ze zich gehinderd door de traditionele filmmethoden, de loodzware technische ploeg en ze besloten eigen en eigenzinnige films te maken die voor hun de waarheid brachten. La pro-messe (1996) is hiervan een bewijs. De enscenering wordt tot een minimum herleid en de cameraploeg is bijna toevallig aanwezig, dit alles met een opmerkelijke afstandelijkheid tegenover het medium film.

In 1999 wonnen de broers in Cannes de Gouden Palm, de hoofdprijs van het meest prestigieuze filmfestival ter wereld, die hiermee voor het eerst werd uitgereikt aan een speelfilm uit de Benelux. Ze kregen de prijs voor hun vierde film, Rosetta, een realistisch portret van een werkloos meisje met een groot rechtvaardigheidsgevoel. Bovendien won hoofdrolspeelster Emilie Dequenne in Cannes ook (ex aequo) de prijs voor de beste actrice.

WERK: (o.a.): Il court, il court, le monde (1987); Falsch (1987); Je pense à vous (1992); Le fils (2002).