* 602 - † 19-01-639

Koning der Franken  623/629 tot 639.

Uit het geslacht der Merovingen, was de zoon van Clotarius II, die in de laatste maanden van 629 overleed. Werd reeds tijdens diens regering als koning van het  grootste deel van Austrasië (623) erkend. Eerst stond hij onder voogdij van Pippijn van Landen en bisschop Arnulf van Metz. Sommige groten wilden Dagoberts jongere broer, Charibert, tot koning  uitroepen, maar Dagobert wist dit te voorkomen en door list en geweld zijn gezag in geheel  het Frankische Rijk te doen erkennen. Charibert werd teruggedrongen tot het  uiterste zuiden van Aquitanië, waar hij tot aan  zijn vroegtijdige dood (632) enkele steden  kon behouden.  De eenheid in het Frankische Rijk was opnieuw werkelijkheid geworden.

Later verwierf hij gans Austrasië, na de dood van zijn vader ook Soissons; en ook Bourgondië kwam in zijn macht 

Zodra zijn macht  stevig gevestigd was, bleek hij een krachtdadig en streng heerser te zijn. Hij koos Parijs uit voor zijn gewone residentie en, daar deze plaats in Neustrië lag, misnoegde Dagobert daardoor de  Austrasiërs, doch zijn hardhandig optreden  verhinderde elke grote opstand. De betrekkelijke vrede die in het rijk heerste liet aan Dagobert toe zich door zijn naburen te doen vrezen; hij streed met succes tegen de Gasconjers, deed zich zowel door de Westgoten als door de Langobarden eerbiedig Dagan (Dagon, Daguna), Vooraziatische god, die sinds de Akkadtijd in het gebied van de Midden-Eufraat bekend is.

Men vindt zijn naam in de Ur III tijd in het onomastikon van de teksten uit Drehim en in Oud Assyrische persoonsnamen uit Kültepe (Klein-Azië). In de Oud-babylonische periode werd Dagan veel vereerd; de koningsnamen Iddindagan en Išmedagan (van Isin) tonen dit evenals de door Hammoerapi, blijkens de proloog van zijn codex, jegens de god aan de dag gelegde houding; verder is uit de Mariteksten de verering van Dagan in Mari en in Terqa, o.a. door offers bekend. In Mari en in Terqa bezat Dagan tempels. In de Assyrische koningsinscripties van vroeger en later tijd wordt Dagan meermalen genoemd. Zijn gemalin was de godin Salas. Dagan was wellicht een weer- en vruchtbaarheidsgod.

In het Westaziatische gebied komt Dagan voor in een persoonsnaam in de Amamabrieven, tevens in Oegariet, waar hij in de mythologie een onbetekenende, in de cultus blijkens zijn tempel aldaar een belangrijke rol moet hebben gespeeld; verder in het 0. T. als Filistijnse god (Recht. 16, 23 vlg.; 1 Sam. 5; 31, 10; 1 Kron.10, 10; vgl. 1 Makk. 10, 83 vlg.; 11,4).

LITT. : G. Dossin, La divination en Mésopotamie ancienne (1966).

Het verblijf van de geloofsverkondiger Amandus in de jaren 629-639 betekende een belangrijk keerpunt. Hij was een voormalige edelman, afkomstig uit de Franse landstreek Aquitanië. Hij kwam met brieven van de Frankische koning Dagobert I, waardoor het hem toegestaan was de bewoners van de Gentse regio desnoods te dwingen zich te laten dopen. Zoals vele van zijn tijdgenoten zal de ondernemende Fransman per schip hebben gereisd langs Leie of Schelde. Maar toen hij aan wal wou gaan bij Ganda, de plek waar zich thans de ruïnes van de Sint-Baafsabdij bevinden, wierp de vijandige bevolking hem terug in het water. Hij trok zich dan wat verderop langs de Schelde enige tijd terug in een klein kloostertje met bidplaats, vermoedelijk op de Blandijnberg, de plaats waar later de Sint-Pietersabdij zou verrijzen. Tot een plaatselijke gezagdrager op zekere dag in Ganda een terdoodveroordeelde liet ophangen. Amandus liet hem heimelijk van de galg afhalen en overbrengen naar zijn kloostertje. Door gebed wist hij hem weer tot leven te wekken. Dit mirakel was blijkbaar zo overtuigend, dat de inwoners van de streek zich vrijwillig lieten dopen en de heidense cultusplaatsen vernielden. Meteen was de kerstening van de Gentse bevolking een feit.