* Gent 29.12.1890 – † aldaar 29.8.1957.

Hij maakte, evenals zijn broer Jan-Frans, deel uit van de groep De Vijf. Hij maakte zijn eerste beelden in 1909, week in 1918 uit naar Nederland, maar keerde in 1930 naar Gent terug en was tussen 1941 en 1946 leraar aan het Hoger Instituut voor Toegepaste Kunsten te Brussel. Omstreeks 1919 sloot hij zich bij de beweging van het expressionisme aan en sneed hij zijn beelden bij voorkeur rechtstreeks uit hout. Zijn eerste beelden vertonen een streng gesloten vorm en een statisch karakter, maar omstreeks 1930 bracht hij geleidelijk meer beweging in zijn compositie, hoewel de vormen strak afgelijnd blijven. Reeds tijdens zijn verblijf in Nederland ontving Cantré tal van opdrachten voor monumentaal beeldhouwwerk, o.m. voor kerken te Heeswijk (1926) en Hilversum (1928) en het grafmonument van Réné de Clerq te Lage Vuursche (1934). In België is vooral zijn standbeeld van E. Anseele te Gent (1938–1948) bekend. Ook maakte hij het ontwerp voor het monument van P. Benoit te Harelbeke (thans openluchtmuseum Middelheim, Antwerpen).

Enkele zwart/wit houtsnede van zijn hand

De zwart/wit houtsnede kende in de eerstw kwart van de 20^ste eeuw opnieuw een grote opbloei, m.n. door de belangstelling die er bij de expressionis bestond voor deze kunstvorm, waarvan zij de techniek met ongekende vaardigheid toepasten.

Boven: “De boer die sterft”(detail 1932)  rechts: “Welbehagen”

Onder: “vissersvrouwen”