* Gent 21.7.1886 – † aldaar 21.12.1931.

Hij kreeg zijn opleiding aan de Gentse academie (1897–1905). Hij maakte deel uit van de groep De Vijf. Sedert 1920 beoefende hij hoofdzakelijk de xylografie. Zijn werk, dat behoort tot het Vlaams expressionisme, kan verdeeld worden in drie perioden: de eerste (1920–1923) is die van de zgn. interpenetratie der plannen; de tweede (1924–1927), een glansperiode, wordt gekenmerkt door een minder decoratieve stijl en een humanisering van de expressionistische vormen; in de laatste periode vergleed zijn kunst naar een volkse verhaaltrant, die zijn verantwoording vooral vond in illustratief werk. Naast composities sneed hij vooral koppen en landschappen.

Hij leerde illustraties voor De Gouden Distel door Pol de Mont, Blauwbaard door Filip de Pillecyll en Nederlandsche Volkskunde, Vlaanderen. Hij staat tusscn Masereel en Joris Minne, heeft het menselijke van de eerste en het dichterlijke van de tweede. Hij is typisch Vlaams. Alhoewel niet kerks, heeft hij het volksgeloof in beeld gebracht zoals het in legenden, bedevaarten, landelijke kapelletjes, in St Kristoffel- en St Martens-taferelen tot uiting komt

LITT.: Jos Philippen en Frank van der Wijngaard, J. Fr. C. Vlaamsch houtsnijder (Diest 1941); G. Walschap, I. F. Cantré (Amsterdam 1932).