Hij was 39 jaar en had net de top van zijn carrière bereikt, toen hij die avond van de achtste juni 1993 thuiskwam. Bernard had het helemaal gemaakt, zo leek het. Een hoog inkomen, een mooie villa in Lint. tussen Antwerpen en Mechelen, en een perfect gezinnetje, bestaande uit zijn echtgenote Cathérine en hun drie beeldschone blonde dochtertjes. 'Wat kan een man zich nog meer wensen,' zo redeneerden de nietsvermoedende buren. Maar Camerman draaide zichzelf en zijn omgeving -wellicht gedreven door stress en op z'n minst één trauma -een rad voor de ogen. Want op het persoonlijke vlak liep het allesbehalve op rolletjes voor deze wat schuchtere en in zichzelf gekeerde man.

Op een beetje privé-sores kan ieder normaal mens zich wel beroepen. Maar wat Camerman bezielde, toen hij op die bewuste avond van de ene op de andere seconde in een monsterveranderde, is een gruwelijk raadsel. Wat ging er in hem om toen hij die avond naar de kamers van zijn drie slapende dochtertjes Sandrine 8), Laurence (6) en Alexia (4) liep? Wat deed, in vredesnaam, bij hem de stoppen zó dodelijk doorslaan?

Tot dat fatale moment was zijn dag normaal verlopen. Na het werk was Bernard nog een partijtje tennis gaan spelen met een collega. 'Ik kwam doodmoe thuis. Ik wilde meteen gaan slapen, want mijn nachten waren toch al zo kort,' zo vertelde hij zijn rech- ters een paar weken geleden. Bernard lag nog maar koud in bed, of zijn vrouw Cathérine begon te praten over de leermoeilijkheden van hun dochtertje Laurence. Tijdens haar zwangerschap van Laurence had Cathérine een zware val gemaakt toen ze op vakantie in Frankrijk waren. Tengevolge daarvan had het kind een lichte mentale achterstand opgelopen.

‘Hysterisch'

Cathérine achtte Bernard schuldig aan die val en had de laatste jaren niet verzuimd hem dat voor de voeten te werpen. De dag voor de moorden raadde een schoolpsycholoog Cathérine nog aan haar kind naar een school voor bijzonder onderwijs te laten gaan, maar daar wilde Bernard absoluut niets van weten. 'Die nacht', zo vertelde hij, 'begon Cathérine weer over die bijzondere school. Toen ik aangaf daar niet over te willen discussiëren werd ze bijna hysterisch. Ik ontplofte, greep haar bij de keel, en drukte die dicht.' Twee, drie minuten lang wurgde hij zijn vrouw. Pas toen hij haarlevenloos op de grond zag liggen hield hij óp.

Onmiddellijk stond hij op en ging naar de kamers van zijn dochtertjes, die vredig lagen te slapen. Hij drukte hen, een voor een, teder een kus op het voor- hoofdje alvorens zijn handen zich rond hun tengere halsjes sloten. Het gezin Camerman was, op de stichter ervan na, het recht om te leven ontzegd. Omdat pappa dat zo had besloten. Bernard had over zijn gruweldaad nog geen kwartier gedaan.

Met de vier lichamen wist hij wel raad. De man ging terstond aan de slag. Op verschillende plaatsen in de bossen tussen Lint en Mechelen dumpte hij de levenloze lichaampjes van zijn drie dochters. Weggegooid als afgedankt speelgoed liet hij ze achter, want hij had haast. Cathérine was er immers ook nog! Ook zij moest begraven worden. Hij koos een natuurgebied even voorbij de afrit Mechelen-Noord, waar vlakbij een industrieterrein oprukte. Hopelijk zou het graf snel onder het asfalt verdwijnen...

Om eventuele identificatie te bemoeilijken stroopte hij nog wel de trouwring van haar vinger af. Daarna ging hij vlug weer naar huis, waar hij de lakens van de vier bedden in de wastrommel propte, in de ijdele hoop daarmee alle sporen van zijn weerzinwekkende daad te hebben uitgewist.

Niets te merken

De volgende morgen ging Camerman doodgemoedereerd ontbijten met zijn collega. Dat was hun gewoonte. Aan de houding van de man die enkele uren eerder zo drastisch vaderloos en weduwnaar was geworden was niets te merken. Toen de verdwijning bekend raakte, aarzelde Bernard geen seconde om in de huid van het zwaar beproefde slachtoffer te kruipen. Een tot in het merg geslagen vader, die plotseling door vrouwen kinderen in de steek was gelaten. Hoewel familie en vrienden amper konden geloven dat Cathérine er zomaar vandoor was gegaan, steunden ze de arme Bernard. Ze hadden diep medelijden met hem. De 'zwaar bezochte vader' liet inmiddels niets aan twijfel of toeval over, en speelde zijn rol van bezorgde huisvader consequent door. Zo haalde hij de ochtend na de verdwijning nog bij de psychotherapeut het rapport over Laurence op. Er moest immers voor haar toekomst worden gezorgd? Een toekomst die hij eigenhandig uit het kind geknepen had, maar wie zou daar ooit achter komen? Onbewogen reed Bernard elke ochtend en elke avond langs de plekken waar hij de slachtoffers van zijn lugubere 'aanval' had achtergelaten. Hij stapte zelfs naar de rechter om het voogdijschap over zijn kinderen te regelen. Die waren door hun moeder 'ontvoerd' en hij achtte zich een meer stabiele figuur om voor hen te zorgen, wanneer ze eenmaal weer terecht zouden zijn.

Later, toen de lichaampjes van Sandrine, Laurence en Alexia werden gevonden, beschuldigde hij zijn spoorloze echtgenote Cathérine van de moorden op zijn kroost. In plaats van eindelijk eens door te slaan, maakte hij nog altijd gebruik van zijn zelf geregisseerde rol van de vader die enorme klappen had opgelopen. Hij schilderde Cathérine uiterst negatief af, wat haar familie nachtmerries bezorgde. Maar op grond van de simpele wetenschap dat de doden niet spreken, bleef Bernard Camerman voet bij stuk houden.

Zolang Cathérine spoorloos bleef en haar versie dus niet gehoord kon worden, vormde zij zijn alibi om buiten de gevangenis te blijven. Aan Bernard Camerman is een groot acteur verloren gegaan. Maar ja: óók de overblijfselen van Cathérine werden op 'n gegeven moment gevonden. Bernard bekende toen huilend dat hij haar in een vlaag van verbijstering had vermoord, nadat hij bij thuiskomst had moeten constateren dat zij alledrie hun dochtertjes had gewurgd... Hij kon nu toch zeker wel op verzachtende omstandigheden rekenen?

'Ja, erg hè'

Kort na de verdwijning van zijn complete gezin bezocht een verslaggeefster van Aktueel de 'zwaar beproefde vader' in zijn villa te Lint. Een tenger gebouwde man in een onopvallende broek en pull-over. ' Ja, het is erg he, wat er gebeurd is,' zei hij, verstrooid zijn blik afwendend. Niet bepaald de houding van een man die wanhopig op zoek is naar zijn vrouwen kinderen. Maar de zaak kreeg, buiten hem om, langzaam maar zeker het gruwelijke reliëf dat het van meet af aan al had. Het onderzoeksteam had geconstateerd dat het beddengoed, de man had bonte en witte was ongescheiden in de trommel gedaan, iets wat Cathérine nooit deed -vreemde sporen vertoonde. Bovendien hadden vrouw noch kinderen ook maar iéts van hun persoonlijke bezittingen meegenomen op hun 'vlucht'. Geen identiteitspapieren, geen knuffelbeestjes, geen sieraden, zelfs geen geld. Die doorzichtige fouten maakten Camerman langzaam maar onherroepelijk verdacht. Enkele weken later viel hij door de mand en legde bekentenissen af. Hij kreeg levenslang.

En het motief? Dat blijft voer voor psychologen.Eén ding is duidelijk: hier heeft een man gehandeld die zich door kritiek aangesproken voelde. Hier heeft een vader in dolle drift zijn gezin vermoord omdat zijn vrouw maar bleef doorzeuren over iets wat hij niet horen wilde. Zodat hij haar,  letterlijk, het zwijgen oplegde.