* Pallanza 4.9.1850 - † Bordighera 21.12.1928.

Hij was de zoon van Raffaele Cadorna en opperbevelhebber van de Italiaanse strijdmacht in Wereldoorlog I. In 1868 trad hij in het leger en klom tot de hoogste rangen: in 1892 kolonel der "bersaglieri" en in 1898 generaal- majoor; hij werd generaal van een divisie in 1905 en zes jaar later lid van de Senaat. Kort voor het uitbreken van Wereldoorlog I was hij opperbevelhebber geworden en na augustus 1914 begon hij ijverig met een reorganisatie van het leger. Hoewel de loopgravenoorlog niet met zijn talent en aard overeenkwam, maakte hij zich verdienstelijk in het afslaan van het zware offensief van de Oostenrijkers in het voorjaar en de zomer van 1916 en bij de slagen aan de Isonzo, totdat op 24 oktober 1917 de Oostenrijkers, met behulp ditmaal van het voor dat doel nieuw gevormde 14de Duitse leger onder generaal Otto van  Below, hetwelk uit het noorden aanviel, op hun beurt tot het offensief, en wel met een geweldig succes, overgingen. De Italianen weken achter de Piave terug en lieten 3000 kanonnen en 300000 gevangenen in 's vijands handen. Om de publieke opinie tevreden te stellen, kreeg Cadorna de schuld en werd uit zijn positie ontheven en door generaal Diaz vervangen. In 1924 werd hij beloond met de titel van maarschalk en tot de gravenstand verheven. Zijn zoon, generaal Raffaele Cadorna, speelde een grote rol als hoofd van een partisanenleger ten tijde van de bevrijding van Noord-Italië uit handen der Duitse bezetters en der republikeins-fascistische desperado's (maart – april 1945).

Bibl.: La guerra alla fronte italiana (1921); Altre pagine sulla grande guerra (1925) en een biografie van zijn vader.

LITT.: R. Corselli, Cadorna (Milano 1937).